زکی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
زکی . [ زَ ] (از ع، ص ) مالدار. متمول . (ناظم الاطباء). ◄ آنکه قسمتی از مال خود را به فقرا دهد. ◄ پاکدامن . تولک . ◄ باهوش . ◄ چابک . ◄ توانا. ◄ نموکننده مانند کودک . (ناظم الاطباء).
زکی . [ زَ کی ی ] (اِخ ) از جمله ٔ القاب امام چهارم علی بن حسین بن علی المرتضی (ع ) است . رجوع به حبیب السیر چ خیام ج ٢ ص ٦٢ شود.
زکی . [ زَ / زَ کی ی ] (صوت ) در تداول کلمه ٔ تعجب است . ای عجب ! (یادداشت بخط مرحوم دهخدا).