زیبال
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
زیبال . (اِ) کنایه از اسب و اشتر و هر حیوانی تندرو باشد. (برهان ) (آنندراج ) (از ناظم الاطباء). شیر تند و این منقول است از زفان گویا (کذا). (شرفنامه ٔ منیری ) : ولیکن ارچه چنین است هم پدید بود خسک ز لؤلؤ مکنون و روبه از زیبال . ازرقی .