سابور
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سابور. (اِخ ) ابن بابک برادر بزرگ اردشیر بابکان است که در سالهای ٢١١ و٢١٢ م . در پارس امارت داشت . رجوع به ساسانیان شود.
سابور. (اِخ ) ابن یزدچردبن ساپور پسر یزدگرد اول (بزه کار) بود و حکومت ارمنستان را داشت بسال ٤٢٠ م . بعد از مرگ پدر خواست بر تخت نشیند ولی بزرگان ایران او را کشتند و سلطنت به بهرام گور رسید. رجوع به ساسانیان شود.
سابور. (اِخ ) ابن هرمزبن نرسی (شاپور دوم ) دهمین پادشاه سلسله ٔ ساسانی است که از سال ٣١٠ تا ٣٧٩ سلطنت میکرد.میان ایرانیان ملقب به شاپور هوبه سنبا بود و مورخان عرب او را به القاب سابور الاعظم، سابور الاکبر، سابور ذوالاکتاف، سابور الثانی یاد کرده اند. رجوع به ساسانیان و شاپور دوم شود.