سابیر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سابیر. (اِخ ) قومی از هونها بودند که در اوایل قرن هفتم، در دوره ٔ قباد اول (٥٠١ - ٥٣١ م ). بیستمین پادشاه ساسانی به ارمنستان و آسیا تاختند. در جنگ دوم قباد باروم شرقی جزو لشکر ایران سابیرها نیز بوده اند.(پروکوپیوس، از مارکوارت ایرانشهر ص ١١٨). رجوع به : کریستنسن، ایران در زمان ساسانیان چ ١ ص ٢٤٧، چ ٢ ص ٣٧٧ و بعد شود. قومی بودند که در قرن پنجم و ششم میلادی بین رودخانه ٔ قوبان و سلسله ٔ جبال قفقاز سکونت داشتند. در اواسط قرن ششم بسوی «رسنه » و «دنیپر» مهاجرت کردند و در آن نواحی سکونت گزیدند. و نواحی جدید «سابیریه » یا «سبریه » نام گرفت . (از قاموس الاعلام ترکی ).