سابین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سابین . (اِخ ) قوم قدیم از نژاد لاتین است که در ایتالیا در حوالی رم و در دامنه ها و ارتفاعات جبال آپنین مرکزی در ناحیه ٔ سابین سکونت داشتند. بعدها بدشتها و جلگه های حوالی رم سرازیر شدند و بقیادت تاتیوس پادشاه خود ضد رومیان شوریدند و آتش جنگ میان سابینها و رومیان شعله ور شد. بعد از آخرین جنگ قراردادی منعقد گردید که بموجب آن سابینها در مجاورت رومیان و در شهر رم اقامت گزیدند ولی تحت حکومت تاتیوس و مجلس اعیان خود بودند. مدتی بعد بطور قطعی مغلوب و برومیان ملحق شدند و از سال ٢٢٠ ق . م . در دوره ٔ دانتاتوس کنسول روم کاملاً فرمانبردار روم گشتند.
سابین . (اِخ ) نام یکی از ممالک مرکزی قدیم ایتالیا بود که در شمال لاسیوم و در مغرب سامنیوم و در مشرق اتروریا و در جنوب پیسنوم و میان جبال آپنین و مجرای دو رودخانه ٔ تیبروآنیو و در میان ایالات کنونی اُمبری و آبروز اولتریور قرار داشت . ناحیه ٔ سابین پوشیده از جنگل بود و برای زراعت مناسب بود لکن زیتون و تاک و بلوط فراوان داشت و حیوانات اهلی نیز در آن نگاهداری میشد. رجوع به ترجمه ٔ تمدن قدیم فوستل دوکولانژ ص ٤٨٢ و قاموس الاعلام ترکی ج ٤ شود.
سابین . (اِخ ) رودخانه ای است در ایالات متحده ٔ آمریکا، که از ایالت تکزاس سرچشمه میگیرد و در این ایالت و ایالت لویزیان ابتدا بسمت جنوب شرقی و بعد بسوی جنوب جریان می یابد و پس از طی ٥٠٠ هزار گز به خلیج مکزیک می ریزد.