ساجد

ساجد. [ ج ِ ] (ع ص )سر بر زمین نهنده . (مهذب الاسماء). پشت خم دهنده . (منتهی الارب ) (آنندراج ). ج، ساجدون و سُجَّد. قوله تعالی : و ادخلوا الباب سجدا. (قرآن ٥٨/٢). (منتهی الارب ) (آنندراج ). ج، سجود. (مهذب الاسماء). بزانو درآمده . ◄ در اصطلاح فقه، کسی که در حال سجده است .