ساجگون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ساجگون . (ص مرکب ) برنگ ساج . تیره : کنار آبدان گشته بشاخ ارغوان حامل سحاب ساجگون گشته بطفل عاجگون حبلی . منوچهری (دیوان ص ١٠٩). برآمد ساجگون ابری ز روی ساجگون دریا بخار مرکز خاکی نقاب قبه ٔ خضرا. امیرمعزی (دیوان ص ٢٩).