سادات باولی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سادات باولی . [ ت ِ وُ ] (اِخ ) دهی است از دهستان کاکاوند بخش دلفان شهرستان خرم آباد، واقع در ٤٨ هزارگزی شمال باختری نورآباد و در ١٥ هزارگزی باختر راه شوسه ٔخرم آباد و کرمانشاه اراضی آن تپه و ماهور و هوای آن سردسیر و مالاریائی است . آب آن از چشمه و محصول آن غلات و لبنیات و پشم است . ١٨٠ تن سکنه دارد که به زراعت و گله داری اشتغال دارند. راه مالرو دارد. ساکنان آن از طایفه ٔ سادات هستند و زمستان قشلاق میروند. در این آبادی بنای زیارتگاه امامزاده باولی بن موسی کاظم از آثار قدیم است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٦).