سادات طلس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سادات طلس . [ ت ِ طِ ] (اِخ ) چهار تن بودند: قیس بن سعدبن عباده، عبداﷲبن زبیر، احنف بن قیس، شریح قاضی . و طلس بحرف عرب کسی را گویند که در روی وی اصلاً موی نباشد. رجوع به حبیب السیر چ قدیم تهران جزء دوم از ج ٢ ص ٢٤٠ و چ خیام ج ٢ ص ١٢٤ شود.