ساریان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ساریان . (اِخ ) نام شهری است در غرچه . (حاشیه ٔ لغت اسدی نسخه ٔ نخجوانی ) (اوبهی ) (رشیدی ) (جهانگیری ) (انجمن آرا). شهری است از غرجستان . (برهان ) : بسی خسرو نامور پیش از این شده ستند زی ساری و ساریان . دیباجی (از حاشیه ٔ لغت اسدی نسخه ٔ نخجوانی ).
ساریان . (اِخ ) دهی است از دهستان شهرنو بالا ولایت باخزر بخش طیبات شهرستان مشهد، واقع در ٧٥ هزارگزی شمال باختری یوسف آباد، جلگه و معتدل، آب آن از رودخانه و قنات، و محصول آن غلات است، ١٦٧ تن سکنه دارد که به زراعت اشتغال دارند. راه آن مالرو است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٩).
فرهنگ نامهای فارسی
نام زنانه