ساعل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ساعل . [ ع ِ ] (ع ص، اِ) سرفه کننده . (از شرح قاموس ). ◄ گلو است، یعنی سرفه کننده . (شرح قاموس ).حلق . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ الفم . (ذیل اقرب الموارد). دهان : علی اثر عجاع لطیف مصیره یمج لعاع العضرس الجون ساعله ابن مقبل (از ذیل اقرب الموارد). ◄ شتر ماده ای است که به او سرفه باشد. (شرح قاموس ). ناقه که او را سرفه باشد. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).