ساق موزه

ساق موزه . [ ق ِ زَ / زِ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) ساقه ٔ چکمه . (فرهنگ ولف ) : همیشه بیک ساق موزه درون یکی خنجری داشتی آبگون . فردوسی . حلقوم جوالقی چو ساق موزه ست و آن معده ٔ کافرش چوخم غوزه ست . عسجدی . بوالقاسم دست به ساق موزه فروکرد و نامه ای برآورد. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٣٦٩). چاوشان و مقرعه زنان تازیانه بر ساق موزه زدند. (سمک عیار ج ١ ص ٣٩).