ساقون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ساقون . (اِخ ) یکی از امرای اُیغور که بسال ٦٠٥ هَ . ق . پس از جلوس منکوقاآن ضد وی مواضعت کردند. نام وی در یک نسخه ٔ خطی معتبر از جهانگشا ساقوز آمده است . رجوع به تاریخ جهانگشا ج ١ ص ٣٤ و ٣٩ شود.
ساقون . (اِخ ) ده کوچکی است از دهستان بالاخواف بخش خواف شهرستان تربت حیدریه، واقع در ٥٤هزارگزی شال باختری رود، و ١٤هزارگزی شمال خاوری راه شوسه ٔ عمومی تربت به سلامی . دامنه ای و هوایش معتدل و راهش مالرو است، ٢ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٩).