ساکر

ساکر. [ ک ِ ] (ع ص ) ساکن . (قطر المحیط). آرمیده ٔ بی باد. (ناظم الاطباء). ♦ لیل ساکر ؛ شب ساکن که در آن باد نیست . و رجوع به ساکرة شود.

ساکر. (اِ) بحر در اصطلاح هندوان و «سمدر» بهمین معنی است . (ماللهند ص ٨٥ س ٢٢).