سایه ور

سایه ور. [ ی َ / ی ِ وَ ] (ص مرکب ) سایه دار و هر چیز که سایه دهد. (ناظم الاطباء). دارای سایه . پرسایه : باغ تو پر درخت سایه ور است از پی خویشتن یکی بگزین . فرخی . جناب سایه ورش را همیشه باد ملازم کز این جناب معظم رسی بغایت مقصد. شمس طبسی . بسی پای دار ای درخت هنر که هم میوه داری و هم سایه ور. سعدی (بوستان ). پر از میوه و سایه ور چون رزند نه چون ما سیه کار و ازرق رزند. سعدی . در جهان چون او نیامد آفتاب سایه ور آفتاب سایه ور چون او نیامد در جهان . سید ذوالفقار شروانی .