سایه گاه

سایه گاه . [ ی َ / ی ِ ] (اِ مرکب ) نسر. سایبان . جای سایه . محل سایه : یکی بیشه دیدند و آب روان بدو اندرون سایه گاه گوان . فردوسی . جوانی بکردار تابنده ماه نشسته بر آن تخت در سایه گاه . فردوسی . خوش آمَدْش و برشد بدان جایگاه بر آسود لختی در آن سایه گاه . اسدی . فروماند خسرو در آن سایه گاه چو سایه شده روبروی سپاه . نظامی . رجوع به سایگاه و سایه گه شود.