سایه‌انداز

سایه انداز.[ ی َ / ی ِ اَ ] (نف مرکب ) سایه اندازنده . سایه گستر. سایه افکن : پرورق، بسیار شاخ و انبوه مانند کوهی سایه انداز. (ترجمه ٔ محاسن اصفهان ص ٤٠). جلوه گاه طایر اقبال باشد هر کجا سایه انداز همای چتر گردون سای دوست . حافظ.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی