سبز خوان

سبز خوان . [ س َ خوا / خا ] (اِ مرکب ) کنایه از آسمان است . (برهان ) (آنندراج ) : قرصه ٔ زر شد نهان در سفره ٔ لعل شفق ریزه ٔ سیمین بروی سبز خوان آمد پدید. خواجه عمید (از آنندراج ). ◄ در این شعر ظاهراً کنایه از زمین سبزه زار است : هر گره از رشته ٔ آن سبز خوان جای زمین بود و دل آسمان . نظامی .