سبطی
/vâže/
لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سبطی . [ س ِ ] (ص نسبی ) منسوب به سبط. رجوع به سِبْط شود. ◄ یهودی . مقابل قبطی . یکی از اسباط بنی اسرائیل : گر بمصر اندر بدی او نامدی وهم از سبطی کجا زایل شدی . مولوی . گر نبودی نیل را آن نور دید از چه قبطی را ز سبطی میگزید. مولوی . می شنیدم که درآمد قبطئی از عطش اندر وثاق سبطئی . مولوی .