سبیلان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سبیلان . [ س َ ] (ع اِ) قُبُل و دبر و قضیب عن المسیحی . (منتهی الارب ).
سبیلان . [ ] (اِخ ) محلتی بوده است در اصفهان که بنام همان دیه باز خوانده شده است : و شهر [ اصفهان ] فراخ گشت در خلافت منصور، و این پانزده پاره دیه بوده که همه صحرای آن خانه ها ساختند و بهم پیوست و محلتهارا بدان نام دیها بازخوانند چون با طوفان ... سبیلان . (مجمل التواریخ ص ٥٢٤).