ستاره

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

ستاره . [ س ِ رَ / رِ ] (اِ مرکب ) طنبوره و سازی را گویند که سه تار داشته باشد و به این معنی منفصل باید نوشت . (برهان ) (جهانگیری ). از: سه + تار + َه (پسوند نسبت ) = دارای سه سیم . (حاشیه ٔ برهان قاطع چ معین ). نام ساز که آن را ستار گویند. (غیاث ).رباب که در او سه تار باشد. (شرفنامه ) : گه ولادتش ارواح خوانده سوره ٔ نور ستاره بست ستاره سماع کرد سما. خاقانی .

ستاره . [ س ِ رَ / رِ ] (اِ مرکب ) بازی سیُم نرد که ستا باشد. (برهان ). رجوع به ستا شود.

ستاره . [ س ِ رَ ] (اِخ ) نام قریه ای است در طیف بزره که در غرب آن قرار گرفته و به جبلة متصل میشود. وادیی است که آن را لحف گویند. (از معجم البلدان ).

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

اختر، کوکب، نجم ≠ خورشید، شمس بخت، اقبال، تقدیر، طالع آرتیست، هنرپیشه