ستم بردن

ستم بردن . [ س ِ ت َ ب ُ دَ ] (مص مرکب ) ستم کشیدن . انظلام : خار است و گل در بوستان هرچ او کند نیکوست آن سهلست پیش دوستان از دوستان بردن ستم . سعدی (طیبات ). اگر بینوایی برم ور ستم گرم عاقبت خیر باشد چه غم . سعدی (بوستان ).