ستمگری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ستمگری . [ س ِ ت َ گ َ ] (حامص مرکب ) کار ستمگر. عمل ستمگر : ستمگران را چون جایگه چنین باشد ستمگری نکند مردم لبیب و فهیم . سوزنی . معلمت همه شوخی و دلبری آموخت جفا و ناز و عتاب وستمگری آموخت . سعدی . وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی وگرنه هر که تو بینی ستمگری داند. حافظ. به زلف گوی که آیین سرکشی بگذار به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن . حافظ.