ستیهندگی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ستیهندگی . [ س ِ هََ دَ / دِ ] (حامص ) (از: ستیهنده = ستیهندگ + ی، پسوند مصدری ) ستیزه که لجاجت و جنگ و سرکشی و نافرمانی باشد. (برهان ) (آنندراج ) : جدا فیلسوفند دیگر گروه جهان از ستیهندگیشان ستوه . اسدی .
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ستیهندگی . [ س ِ هََ دَ / دِ ] (حامص ) (از: ستیهنده = ستیهندگ + ی، پسوند مصدری ) ستیزه که لجاجت و جنگ و سرکشی و نافرمانی باشد. (برهان ) (آنندراج ) : جدا فیلسوفند دیگر گروه جهان از ستیهندگیشان ستوه . اسدی .