سر و سامان

(سَ رُ) (اِمر.)<BR>۱- آراستگی، نظم و ترتیب.<BR>۲- اسباب و لوازم زندگی.<br>

(سَ رُ) (اِمر.) ۱- آراستگی، نظم و ترتیب. ۲- اسباب و لوازم زندگی.

سر و سامان . [ س َ رُ ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب ) اسباب و لوازم : سر و سامان جنگ ایشان را دریافتم . (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ٦٠٣). چو بارنامه ٔ سامانیان همی نخرند غلط شده سر و سامان و راه و رفتارم . سوزنی (دیوان، نسخه ٔ خطی مؤلف ص ١٤٨). ◄ چاره . درمان : علاج درد بیدرمان ندانست غم خود را سر و سامان ندانست . نظامی . ◄ نظم و ترتیب : گر خراسان پسر عالم سام است منم که ز عالم سر و سامان به خراسان یابم . خاقانی . گو خلق بدانند که من عاشق و مستم در کوی خرابات نباشد سر و سامان . سعدی . ♦ بی سروسامان ؛ مضطرب . پریشان . نگران . آشفته : گر تو زین دست مرا بی سروسامان داری من به آه سحرت زلف مشوش دارم . حافظ. ◄ حقیقت . کنه : هرچند سخن گوید طوطی نشناسد آن را که همی گوید هرگز سر و سامان . ناصرخسرو. ◄ آغاز و انجام .

نظم وترتیب، آراستگی اسباب خانه، زندگی راحت، رفاه و آسایش

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی