سرمنزل

(~. مَ زِ) (اِمر.) [ فا - ع. ] جای فرود آمدن مسافر یا کاروان در میان راه، منزل، مسکن.<br>

(~. مَ زِ) (اِمر.) [ فا - ع. ] جای فرود آمدن مسافر یا کاروان در میان راه، منزل، مسکن.

سرمنزل . [ س َ م َ زِ ] (اِ مرکب ) منزل . مسکن . مقام . (فرهنگ فارسی معین ). مزیدعلیه منزل بمعنی جای فرودآمدن : طاقتی کو که به سرمنزل جانان برسم ناتوان مورم و خود کی به سلیمان برسم . خاقانی . سرمنزل فراغت نتوان ز دست دادن ای ساربان فروکش کین ره کران ندارد. حافظ. گر به سرمنزل سلمی رسی ای باد صبا چشم دارم که سلامی برسانی ز منش . حافظ. من به سرمنزل عنقا نه بخود بردم راه قطع این مرحله با مرغ سلیمان کردم . حافظ. ♦ سرمنزل فنا ؛ کنایه از دنیا. جهان . (فرهنگ فارسی معین ).

منزلگاه، مقصد منزل، اقامتگاه، مقام استراحتگاه مرحله

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی