سعادت بخش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سعادت بخش . [ س َ دَ ب َ ] (نف مرکب ) بخشنده ٔ سعادت . که خوشبختی دهد. سعادت دهنده : گرچه هر کوکب سعادت بخش بر گذر دیده ام ز طالع خویش . خاقانی . آن سعادت بخش حضرت بخش نارد کرد از آنک دیو را فردوس مأوی برنتابد بیش از این . خاقانی .