سعدی | بوستان | باب سوم در عشق و مستی و شور | بخش ۶ - حکایت در معنی غلبه وجد و سلطنت عشق

یکی شاهدی در سمرقند داشت که گفتی به جای سمر قند داشت جمالی گرو برده از آفتاب ز شوخیش بنیاد تقوی خراب تعالی الله از حسن تا غایتی که پنداری از رحمت است آیتی همی رفتی و دیده‌ها در پیش دل دوستان کرده جان برخیش نظر کردی این دوست در وی نهفت نگه کرد باری به تندی و گفت که‌ای خیره سر چند پویی پیم ندانی که من مرغ دامت نیم؟ گرت بار دیگر ببینم به تیغ چو دشمن ببرم سرت بی‌دریغ کسی گفتش اکنون سر خویش گیر از این سهل‌تر مطلبی پیش گیر نپندارم این کام حاصل کنی مبادا که جان در سر دل کنی چو مفتون صادق ملامت شنید بدرد از درون ناله‌ای برکشید که بگذار تا زخم تیغ هلاک بغلطاندم لاشه در خون و خاک مگر پیش دشمن بگویند و دوست که این کشته دست و شمشیر اوست نمی‌بینم از خاک کویش گریز به بیداد گو آبرویم بریز مرا توبه فرمایی‌ای خودپرست تو را توبه زین گفت اولی ترست ببخشای بر من که هرچ او کند وگر قصد خون است نیکو کند بسوزاندم هر شبی آتشش سحر زنده گردم به بوی خوشش اگر میرم امروز در کوی دوست قیامت زنم خیمه پهلوی دوست مده تا توانی در این جنگ پشت که زنده‌ست سعدی که عشقش بکشت