سعدی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۱۴

بگذشت بر آب چشم همچون جویم پنداشت کزو مرحمتی می‌جویم من قصه خویشتن بدو چون گویم؟ ترکست و به چوگان بزند چون گویم