سعدی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۲۲

آن لطف که در شمایل اوست ببین وآن خنده همچو پسته در پوست ببین نی‌نی تو به حسن روی او ره نبری در چشم من آی و صورت دوست ببین