سعدی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۱۲۵

ما را نه ترنج از تو مرادست نه به تو خود شکری پسته و بادام مده گر نار ز پستان تو که باشد و مه هرگز نبود به از زنخدان تو به