سعدی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۲۳

غازی ز پی شهادت اندر تک و پوست وان را که غم تو کشت فاضلتر ازوست فردای قیامت این بدان کی ماند کان کشته دشمنست و آن کشته دوست؟