سعدی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۴۰

شمع ارچه به گریه جانگدازی می‌کرد گریه زده خنده مجازی می‌کرد آن شوخ سرش را ببریدند و هنوز استاده بد و زبان‌درازی می‌کرد