سعدی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۵۸

گویند مرو در پی آن سرو بلند انگشت نمای خلق بودن تا چند؟ بی‌فایده پندم مده‌ای دانشمند من چون نروم که می‌برندم به کمند؟