سعدی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل ۱۷۸

کیست آن فتنه که با تیر و کمان می‌گذرد وان چه تیرست که در جوشن جان می‌گذرد آن نه شخصی که جهانیست پر از لطف و کمال عمر ضایع مکن‌ای دل که جهان می‌گذرد آشکارا نپسندد دگر آن روی چو ماه گر بداند که چه بر خلق نهان می‌گذرد آخرای نادره دور زمان از سر لطف بر ما آی زمانی که زمان می‌گذرد صورت روی توای ماه دلارای چنانک صورت حال من از شرح و بیان می‌گذرد تا دگر باد صبایی به چمن بازآید عمر می‌بینم و چون برق یمان می‌گذرد آتشی در دل سعدی به محبت زده‌ای دود آنست که وقتی به زبان می‌گذرد