سعدی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل ۴۶۳

چه خوش بود دو دلارام دست در گردن به هم نشستن و حلوای آشتی خوردن به روزگار عزیزان که روزگار عزیز دریغ باشد بی‌دوستان به سر بردن اگر هزار جفا سروقامتی بکند چو خود بیاید عذرش بباید آوردن چه شکر گویمت‌ای باد مشک بوی وصال که بوستان امیدم بخواست پژمردن فراق روی تو هر روز نفس کشتن بود نظر به شخص تو امروز روح پروردن کسی که قیمت ایام وصل نشناسد ببایدش دو سه روزی مفارقت کردن اگر سری برود بی‌گناه در پایی به خرده‌ای ز بزرگان نشاید آزردن به تازیانه گرفتم که بی‌دلی بزنی کجا تواند رفتن کمند در گردن کمال شوق ندارند عاشقان صبور که احتمال ندارد بر آتش افسردن گر آدمی صفتی سعدیا به عشق بمیر که مذهب حیوان است همچنین مردن