سعدی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل ۸۴

ز من مپرس که در دست او دلت چونست ازو بپرس که انگشت‌هاش در خونست وگر حدیث کنم تندرست را چه خبر که اندرون جراحت رسیدگان چونست به حسن طلعت لیلی نگاه می‌نکند فتاده در پی بیچاره‌ای که مجنونست خیال روی کسی در سرست هر کس را مرا خیال کسی کز خیال بیرونست خجسته روز کسی کز درش تو بازآیی که بامداد به روی تو فال میمونست چنین شمایل موزون و قد خوش که تو راست به ترک عشق تو گفتن نه طبع موزونست اگر کسی به ملامت ز عشق برگردد مرا به هر چه تو گویی ارادت افزونست نه پادشاه منادی زده‌ست می‌مخورید بیا که چشم و دهان تو مست و میگونست کنار سعدی از آن روز کز تو دور افتاد از آب دیده تو گویی کنار جیحونست