سعدی | مواعظ | غزلیات | غزل ۱۵

هر که هر بامداد پیش کسیست هر شبانگاه در سرش هوسیست دل منه بر وفای صحبت او کانچنان را حریف چون تو بسیست مهربانی و دوستی ورزد تا تو را مکنتی و دسترسیست گوید اندر جهان تویی امروز گر مرا مونسی و همنفسیست باز با دیگری همین گوید کاین جهان بی‌تو بر دلم قفسیست همچو زنبور در به در پویان هر کجا طعمه‌ای بود مگسیست همه دعوی و فارغ از معنی راست‌گویی میان تهی جرسیست پیش آن ذم این کند که خریست نزد این عیب آن کند که خسیست هر کجا بینی این چنین کس را التفاتش مکن که هیچ کسیست