سعدی | مواعظ | غزلیات | غزل ۲۱

نادر از عالم توحید کسی برخیزد کز سر هر دو جهان در نفسی برخیزد آستین کشته غیرت شود اندر ره عشق کز پی هر شکری چون مگسی برخیزد به حوادث متفرق نشوند اهل بهشت طفل باشد که به بانگ جرسی برخیزد سنگ‌وش در ره سیلاب کجا دارد پای هر که زین راه به بادی چو خسی برخیزد گرچه دوری به روش کوش که در راه خدای سابقی گردد اگر بازپسی برخیزد سعدیا دامن اقبال گرفتن کاریست که نه از پنجه هر بوالهوسی برخیزد