سعدی | مواعظ | قصاید | قصیده شماره ۳۳ - در مدح امیر سیف‌الدین (محمد)

شکر و فضل خدای غزوجل که امیر بزرگوار اجل شرف خاندان و دولت و ملک خانه تحویل کرد و جامه بدل دیوش از راه معرفت می‌برد ملکش بانگ زد که لاتفعل نیک‌بختان به راحت ماضی نفروشند عیش مستقبل حاصل لهو ولعب دنیا چیست؟ نام زشت و خمار و جنگ و جدل جای دیگر نعیم بار خدای چشمه سلسبیل زند منبل نه تو بازآمدی که بازآورد حسن توفیقت از خطا و زلل غرقه را تا یکی نگیرد دست نتواند برآمدن ز وحل تا نگویی اناالذی یسعی ای برادر هوالذی یقبل بندگان سرکشند و بازآرد دست اقبلا سیف دین و دول همه شمعند پیش این خورشید همه پروانه گرد این مشعل لاجرم چون ستاره راست بود نتواند که کژ رود جدول فکر من چیست پیش همت او؟ نخل کوته بود به پای جبل زحل و مشتری چنان نگرند پایه قدرت‌ای بزرگ محل که یکی از زمین نگاه کند به تأمل به مشتری و زحل سعدیا قصه ختم کن به دعا ان خیرالکلام قل و دل دوستانت چو بوستان بادند دشمنانت چو بیخ مستأصل همه کامی و دولتی داری چه دعا گویم‌ای امیر اجل؟ دشمنت خود مباد و گر باشد دیده بردوخته به تیر اجل