سفله پرور

سفله پرور. [ س ِل َ / ل ِ پ َرْ وَ ] (نف مرکب ) دون پرورنده . که فرومایگان را نوازد و جوانمردان را خوار دارد : آب و هوای فارس عجب سفله پرور است کو همرهی که خیمه از این خاک برکنم . حافظ. سبب مپرس که چرخ از چه سفله پرور شد که کام بخشی او را بهانه بی سببی است . حافظ.