سلمان ساوجی | دیوان اشعار | قطعات | قطعه شماره ۱۱۲

قوی و بزرگ و سرافراز و سرخ رو ناگه به آرزوی تو برخاستم ز مسکن خویش چو در جناب تو آمد شدم دراز کشید برفت آب و هوس کم شد و ندامت پیش روا مدار کنون باز پس روم ز درت به خود فرو شده گریان و سر فکنده به پیش