سلیب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سلیب . [ س َ ] (ع ص ) ربوده عقل . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ زن و شتر ماده ٔ فرزندمرده یا بچه ٔ ناتمام افکنده . (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ درختی که شاخ و برگ آن ربوده باشد. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ پوست درختی که از وی رسن سازند. (آنندراج ) (ناظم الاطباء).