سمام
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سمام . [ س ِ ] (ع اِ) ج ِ سم . (از زمخشری ) (منتهی الارب ).
سمام . [ س َ ] (ع اِ) نوعی از خطاف . (ناظم الاطباء). ◄ (ص ) سبک و سریع از هر چیزی . (منتهی الارب ) (آنندراج ).
سمام . [ س َ / س ِ ] (ع اِ) سمام الانسان ؛ دهان مردم . ◄ هر دو سوراخ بینی . ◄ سوراخ گوش انسان . (منتهی الارب ) (آنندراج ).