سماهیجی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
سماهیجی . [ س َ ] (اِخ ) عبداﷲبن صالح بن جمعةبن سماهیجی بحران . از فقهاء و ادبای امامیه، نسبت وی بسماهیج است . او راست : جواهرالبحرین فی احکام الثقلین، صحیفة العلویة، مصائب الشهداء و مناقب السعداء در پنج مجلد، ریاض الجنان المشحون باللؤلؤ و المرجان بر روش کشکول، کتاب الخطب مربوط بجمعه و اعیاد، مینة الحماسین فی اجوبة الشیخ یاسین، مسائل الحسنیه، رسائل که تعداد آنها قریب به بیست رساله است . (از اعلام زرکلی ج ٢ ص ٥٦٠).