واژه جو

سنایی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۳۰۰

/vâže/

گنجور؛ اشعار فارسی

قائم به خودی از آن شب و روز مقیم بیمت ز سمومست و امیدت به نسیم با ما نه ز آب و آتشت باشد بیم چون سایه شدی ترا چه جیحون چه جحیم

معنی سنایی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۳۰۰ | واژه جو