سنایی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۳۹۴

هست از دم من همیشه چرخ اندر دی وز شرم جمالت آفتاب اندر خوی هر روز چو مه به منزلی داری پی آخر چو ستاره شوخ چشمی تا کی