سنایی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۴۰۱

ای عود بهشت فعل بیدی تا کی وی ابر امید ناامیدی تا کی کردی بر من کبود رخ زرد آخر ای سرخ سیاه گر سپیدی تا کی