سنایی | دیوان اشعار | رباعیات | رباعی شماره ۸۴

عقلی که ز لطف دیده جان پنداشت بر دل صفت ترا به خوبی بنگاشت جانی که همی با تو توان عمر گذاشت عمری که دل از مهر تو بر نتوان داشت