سنایی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۱۲۱

دل به تحفه هر که او در منزل جانان کشد از وجود نیستی باید که خط بر جان کشد در نوردد مفرش آزادگی از روی عقل رخت بدبختی ز دل از خانه احزان کشد گر چه دشوارست کار عاشقی از بهر دوست از محبت بر دل و جان رخت عشق آسان کشد رهروی باید که اندر راه ایمان پی نهد تا ز دل پیمانه غم بر سر پیمان کشد دین و پیمان و امانت در ره ایمان یکیست مرد کو تا فضل دین اندر ره ایمان کشد لشکر لا حول را بند قطیعت بگسلد وز تفاوت بر شعاع شرع شادروان کشد خلق پیغمبر کجا تا از بزرگان عرب جور و رنج ناسزایان از پی یزدان کشد صادقی باید که چون بوبکر در صدق و صواب زخم مار و بیم دشمن از بن دندان کشد یا نه چون عمر که در اسلام بعد از مصطفا از عرب لشکر ز جیحون سوی ترکستان کشد پارسایی کو که در محراب و مصحف بی‌گناه تا ز غوغا سوزش شمشیر چون عثمان کشد حیدر کرار کو کاندر مصاف از بهر دین در صف صفین ستم از لشکر مروان کشد